HomeCultuurEen nieuwe fototentoonstelling van de Belgische kunstfotografe Sylvia Jones

Een nieuwe fototentoonstelling van de Belgische kunstfotografe Sylvia Jones

‘Ik creëer om mensen te laten geloven in zichzelf, om te veruiterlijken hoe uniek, hoe waardevol en hoe speciaal ze zijn’ (Sylvia Jones)

In het cultuurcentrum Scharpoord in Knokke opent op 1 mei een nieuwe fototentoonstelling van de Belgische kunstfotografe Sylvia Jones. Op de plaats waar een jaar lang het werk van Anton Corbijn te bewonderen viel, hangen straks de foto’s van Jones: zorgvuldig geregisseerde zwart-wit composities die de essentie en de innerlijke kracht van Afrikaanse vrouwen weten bloot te leggen. De oprechte en esthetisch sobere female gaze van Sylvia Jones toont wie ze zelf is: een vrouw met de wilskracht om zichzelf te overstijgen, zeker via haar fotografie. De vrouwen die Sylvia Jones in beeld heeft gebracht, hebben soms niet veel om het lijf: alleen een verhullend of onthullend stuk zijdegaas, een witte stof als een sacrale mantel, een hoed die haast als een symbolische kroon fungeert. De hoeden van de Brusselse Fabienne Delvigne, met wie Jones voor de reeks samenwerkte, geven haar composities echt een meerwaarde, zo vindt zijzelf: op de een of andere manier doen ze de vrouwen echt eer aan. Ze versterken hun zelfwaarde en eigenliefde. De fotoreeks heet niet voor niets ‘Morowa’, naar een Afrikaanse vrouwennaam die ‘koningin’ betekent.

De hoeden van Fabienne Delvigne, met ondulerende lijnen en met texturen die voor een gelaagdheid in het beeld zorgen, versterken dus niet alleen de compositie, maar evenzeer de inhoud. ‘Met een hoed van Fabienne ga je meer rechtop staan, je krijgt vanzelf een fierheid in de manier waarop je je beweegt,’ zo weet Jones. Vrouwen als koninginnen De houding van de vrouwen die Jones in beeld brengt is er dan ook een van absolute waardigheid en kracht, van sereniteit en zelfzekerheid, ontdaan van elke zweem van narcisme of pronkend zelfbewustzijn. De vrouwen poseren maar poseren niet. Ze zijn. Ze staan, ontdaan van elke onzichtbare beschermingslaag, in hun eigen magnifieke kracht. Hun naakte huid is geen lustoppervlak, maar menselijke wezenlijkheid. Zelf spreekt Jones van ‘eenvoud’ die ze wil laten primeren in haar werk. ‘We zijn als mens zoveel vormen van eenvoud verleerd’, aldus Jones. De band die zij tussen haar en haar onderwerpen schept, is er een van vrouw tot vrouw: een magisch moment van verbondenheid en vertrouwen, dat hun wederzijdse respect en een warme mentale connectie reflecteert.

‘Tussen mij en de vrouwen is er op de een of andere manier een klik,’ zo zegt Jones. ‘Het zijn vrouwen die hun hart aan mij willen blootgeven om tot de essentie van mijn beeld te kunnen komen.’ Krachtige leiders Op Sylvia’s reizen door Namibië, Kenia en Tanzania ontstond haar fascinatie voor Afrikaanse vrouwen. ‘Ik heb zelf kunnen zien hoe sterk de vrouwen daar zijn, hoe ze alles managen, wat voor ongelooflijk krachtige leiders ze zijn. Ik heb een onnoemelijk respect voor hen. Hun schoonheid is bovendien haast onbeschrijflijk. Hun kracht, in combinatie met hun prachtige diepdonkere fluwelige huid en hun trotse houding, wilde ik absoluut in beeld brengen met een sobere grafische compositie die terug moest gaan tot de kern, tot waar zij voor staan.’

‘Ik ben blij dat men mij vanuit Scharpoord gevraagd heeft om hier mijn werk te tonen voor het grote publiek’, zegt Jones. Waar het uiteindelijk om gaat bij haar is het eren van de mens voor haar lens. Als fotograaf wil ze zelf iets kunnen betekenen voor wie zichzelf zo kwetsbaar wil opstellen. Sylvia Jones: ‘Ik creëer om mensen te laten geloven in zichzelf, om te veruiterlijken hoe uniek, hoe waardevol en hoe speciaal ze zijn. Dat gevoel wil ik ook erg graag delen met wie naar mijn werk komt kijken.’

- Advertisment -

Lees ook dit

Recente reactie van onze lezers