5.1 C
Knokke-Heist
vrijdag, december 3, 2021

Zit schrijver Piet Baete op een nieuw spoor op zoek naar de moordenaar van Ingrid Caeckaert

Op zaterdag 16 maart 1991 werd Ingrid Caeckaert met 62 messteken om het leven gebracht. Dit gebeurde In Heist-aan-zee, aan het Heldenplein, op de trappen voor de ingang van haar appartement. Dat lag op de zevende verdieping van residentie Neptunus, links naast de KBC. Op de foto, die lange verticale reep in het midden. Anderhalf jaar geleden analyseerde ik deze tragische zaak, in de hoop om – net voor het verstrijken van de verjaringstermijn – iets in beweging te zetten dat kon leiden tot de arrestatie van de dader. 

Mijn blog kreeg heel wat weerklank in Knokke-Heist en ver daarbuiten, zegt auteur Piet Baete. Blijkbaar raakte ik een snaar bij het grote publiek dat voor het eerst een andere mogelijkheid dan “passioneel drama” kreeg voorgeschoteld. De ouders van Ingrid mochten nog een oproep lanceren op de nationale media en daarna was het wachten op die ene gouden tip… 

…die jammer genoeg niet kwam.  

De moord op Ingrid Caeckaert verjaarde op 16 maart 2021 en werd zo definitief een litteken op een niet-geheelde wond. Niet alleen voor de vrienden en familie van Ingrid. Ook voor de inwoners van Knokke-Heist. Geen mens die langs résidence Neptunus passeert en niet eens diep zucht, of vloekt richting dader.

Hij die na de steekpartij onder de grootste steen was gaan schuilen en wiens bloedspoor ik als kleine jongen nog had gevolgd tot in de Kardinaal Mercierstraat. Hij was ongezien weggekomen met zijn lafhartige daad, meer dan waarschijnlijk met medeweten van zijn dichte familie. Waarom ik dat zeg? Omdat ik er vanuit ga dat Ingrid haar moordenaar kende. Maar later daarover meer. 

Heldenplein Heist

Maarten Inghels

Nu de dader niet was gevonden, konden de dossiers de kast in om stof te vergaren in het archief. En misschien was het wel goed zo. Ook voor mijn mentale gezondheid was het beter deze zaak los te laten. Ik had al veel tijd en energie in deze cold case gestoken en dat was me niet door iedereen in dank afgenomen. De federale speurders zaten niet te wachten op de analyses van een misdaadauteur/verklaringsanalist (wat overigens hun volste recht was). En nu de bron van tips langzaam begon op te drogen, was het tijd om me op andere zaken te storten. 

Enter Maarten Inghels.

In april 2020, in volle lockdown dus, las ik plots een mailtje van deze man die ooit stadsdichter van Antwerpen was en nu een boek scheef dat “Het mirakel van België” zou gaan heten. Hij vroeg me om even te bellen. Het ging over de moord op Ingrid Caeckaert, zo liet hij weten. Hij had mijn blog over haar zaak gelezen en had daar een paar vraagjes over. 

Concreet verwees hij naar onderstaande passage uit ‘De moord op Ingrid Caeckaert, epiloog’. Wat ik had geschreven, ging over Ingrid die iets te weten was gekomen over frauduleuze praktijken, waarbij ik opwierp dat ze zélf misschien niet zo zuiver op de graat was. 

“Dat Ingrid de waarheid wilde vertellen, omdat ze zelf zo extreem correct en eerlijk was, houdt onvoldoende steek. Als we dat geloven, verklaren we haar heilig. Ze had ook haar kleine kantjes, net zoals iedereen die heeft. Wie mateloos ambitieus is, zoals Ingrid dat was, wil misschien te snel vooruit. Misschien kon ze zich niet loskoppelen van de louche zaken, omdat ze er zich zélf (ongewild) aan had vastgeketend, in een poging grotere stappen te zetten met haar zaak.

Misschien is ze gevallen voor gladde praatjes uit de mond van kennissen, collega’s of vrienden in de sector. Voor financiële beloftes die te mooi leken om waar te zijn. In dat geval is ze met geld over de brug gekomen en heeft ze zakelijk geïnvesteerd, om daarna tot het besef te komen dat alles daadwerkelijk te mooi was om waar te zijn, dat het niet deugde. En toen zat ze vast.”

En nu komt het. 

Maarten Inghels stelde mij één simpele vraag: “Zou het kunnen dat ‘de louche zaken’ waarover je spreekt te maken hebben met Piet Van Haut?”

Piet Van Haut. Natuurlijk kende ik hem. Meester-oplichter die vol trots uitpakt over zijn frauduleuze strapatsen. Iemand die liegen en bedriegen tot kunst heeft verheven en dus de absolute tegenpool is van de statement analist in mezelf, die getraind is om leugens te detecteren. 

Ik was zijn naam diverse keren tegengekomen in het dossier rond de moord op Ingrid. Ik wist dat hij even hoofdverdachte was nadat hij zichzelf verdacht had gemaakt. Ik kende de roddel dat hij ooit letterlijk zou hebben gedanst op Ingrids graf. Een vrouwelijke immomakelaar uit Knokke mailde me dat hij haar ooit had lastiggevallen. Verwijzingen voldoende naar deze fraudeur, dus. Maar vreemd genoeg had ik nooit de link gelegd tussen Piet Van Haut en de fraude die ik zelf in mijn blog als hypothese beschreef. 

Maarten zei me: “Toen ik jouw blog las, kwamen de haren op mijn armen recht en dacht ik automatisch aan Piet Van Haut, de man waarover ik dit boek schrijf. Meer zelfs. Piet Van Haut werkte in 1991 in restaurant Schildia. Dat was gelegen op de zeedijk, pal naast Atlanta, het immokantoor van Ingrid Caeckaert.”

Dekselse Maarten Inghels. “Just when I thought I was out, he pulls me back in.”

Ik hoorde mezelf tegen hem zeggen: “Ja, het zou kunnen. Misschien is Ingrid gevallen voor zijn praatjes. Misschien heeft hij haar opgelicht. Misschien heeft dat geleid tot haar dood.”

Hoe en waarom, die puzzel kregen we nog niet gelegd. Maar we voelden allebei: dit is iets. Of toch zeker: beter dan niets. Het begin van wat ik lang als een eindpunt had gezien. En ja hoor, ik zal u vertellen wat er daarna gebeurde, en daarna, en daarna… 

Ook dit moet je even lezen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Hier praat men over